افكار كوچك، كارهاي بزرگ

هفته گذشته اتفاق جالبي در سازمان مناطق گردشگري افتاد. دو تن از مسوولان سازمان ميراث فرهنگي و گردشگري براي بررسي مسايل دهكده هاي گردشگري به سازمان آمدند تا در جلسه اي با مدير عامل سازمان شركت كنند. اين جلسه از آن رو برگزار شد كه در نخستين ماههاي سال 1385، «محمدرضا يزدان پناه» مدير عامل سازمان در نامه اي به «اسفنديار رحيم مشايي» رييس سازمان ميراث فرهنگي و گردشگري گزارشي از ميزان پيشرفت فيزيكي طرح دهكده هاي گردشگري در سراسر كشور را ارايه كرد. اين گزارش كه شامل 30 دهكده در نقاط مختلف كشور بود نشان ميداد، اين دهكده ها در چه مراحلي قرار دارند و چگونه مي توان به پيشرفت آن ها كمك كرد.
بيشتر زمان جلسه ياد شده به اين گذشت كه برخي از دستگاههاي دولتي و رسمي، جدي ترين عوامل ايجاد مانع بر سر راه پيشرفت دهكده هاي گردشگري به شمار مي آيند و در 5 سال گذشته تا آنجا كه توانسته اند با اقدامات خود از راه اندازي اين دهكده ها جلوگيري كرده اند. اما نكته جالب جلسه در آخر بيان شد. يكي از نمايندگان سازمان ميراث فرهنگي و گردشگري، با لحني به تعبير خودش دوستانه، گفت كه مسوولان آن سازمان از تعداد و وسعت مناطق شناسايي شده توسط سازمان مناطق گردشگري براي ايجاد دهكده هاي گردشگري نگران شده و بعضا مطرح كرده اند كه اين سازمان كيست كه مي خواهد همه كشور را تصرف كند و صاحب شود؟! وي توصيه مي كرد كه بهتر است به جاي 30 منطقه بزرگ در نقاط گوناگون كشور، يك يا دو مورد، مورد توجه ويژه قرار گيرد تا هم كار اجرايي شود، هم دغدغه ها و نگراني هاي ياد شده از ميان رود.
اين مسايل در حالي مطرح شده كه طرح راه اندازي دهكده هاي گردشگري در سراسر كشور، پروژه اي بزرگ براي جهش در صنعت گردشگري به شمار مي آيد و با به انجام رسيدن آن مي توان اميدوار بود كه اين صنعت از نظر تاسيسات زير بنايي به استاندارد مطلوبي برسد. بيشتر كشورهايي كه اكنون در بازار جهاني گردشگري براي خود صاحب نامند و جايگاهي دارند، با ايجاد مناطق ويژه گردشگري به صورت زنجيره اي توانسته اند خود را وارد اين بازار كنند، كشورهايي همچون امارات، تركيه و مالزي. در واقع، مسوولان گردشگري اين كشور ها با راه اندازي پروژه هاي «بزرگ» توانسته اند جايگاهي «بزرگ و شايسته » براي خود دست و پا كنند.
اكنون، در ايران، سازمان ميراث فرهنگي و گردشگري كه نماينده دولت براي ايجاد تحرك در اين حوزه است، نه تنها خود برنامه اي كلان و منسجم براي اين كار ندارد، كه نسبت به طرح هاي بزرگ در اين حوزه نيز مشكوك است و به جاي كمك به آن، ايجاد دغدغه مي كند.
به نظر مي رسد مشكل كنوني كشور، حداقل در بخش گردشگري، گستره كوچك افكاري است كه در اين بخش «بزرگ» مسووليت دارند. تجربه كشورهاي پيشرفته در صنعت گردشگري نشان داده است كه تنها با افكار و ايده هاي بزرگ مي توان به اهداف بزرگ نايل شد و اين، همان چيزي است كه در طرح دهكده هاي گردشگري سازمان مناطق گردشگري مورد توجه قرار گرفته است.