ابوموسي، خوش رنگتر از همه جنوب ايران

اين جزيره يک از جزاير خليج فارس است كه مورد مناقشه ايران و امارات متحده عربي قرار گرفته است.
فاصله زماني اسكله نيروي دريايي بندرعباس واقع در جنوب غربي بندر تا جزيره ابوموسي به وسيله ناوچه‌هاي نيروي دريايي بين نه تا ده ساعت است. معمولا ناوچه‌هاي لجستيكي كه تنها وسيله حمل و نقل دريايي آن مسير به شمار مي آيند، هنگام غروب يا آخر شب از بندر حركت مي‌كنند و صبح، هنگام طلوع خورشيد يا بعد از آن به جزيره مي‌رسند. البته، به وسيله هواپيماهاي مسافربري يا باربري ارتش، اين زمان به 45 - 30 دقيقه كاهش مي يابد.
رفتن به جزيره براي افراد عادي مقدور نيست. نظامي‌ها (براي ماموريت) يا اشخاصي كه داراي كار مشخص و دايم و افراد ساكن، حق رفتن به آنجا را دارند. كساني هم كه از طرف فردي يا ارگاني دعوت مي‌شوند اين اجازه را دريافت مي‌كنند.
تاسيسات موجود در جزيره، يك اسكله و حوضچه (رايك) براي پهلو گرفتن كشتي‌هاي ماهيگيري و نظامي، يك باند فرودگاه و هلي‌كوپتر، يك اسكله‌ هاوركرافت، يك كارخانه آب شيرين‌‌كن براي ساكنان ايراني و يك آب شيرين‌كن براي اعراب، سردخانه، تاسيسات رفاهي مانند سوپرماركت، سينماي روباز، مخابرات و مدرسه نيز براي ساكنان وجود دارد.
در جزيره هم ايرانيان هم اماراتي‌ها زندگي مي‌كنند. ايراني‌ها شامل افراد بومي كه از سال‌ها قبل در آنجا ساكن هستند كه شغل آنها ماهيگيري به وسيله لنچ است و كساني كه براي كار اداري مانند پرسنل فرمانداري، شهرداري، آموزش و پرورش، بخش بهداشت و تعدادي مغازه‌دار (فقط خواروبار) به همراه خانواده‌هايشان در آنجا زندگي مي‌كنند.
بيشتر جمعيت جزيره مربوط به نظامي‌ها مي‌شود كه پرسنل نيروي دريايي، هوايي، زميني و سپاه هستند. همه اينها به جز نظامي‌ها در شهركي كه متعلق به ايران است، ساكنند.
اعراب نيز در شهركي كه متعلق به خودشان است، زندگي مي‌كنند. اعراب فقط يك آب شيرين‌كن متعلق به خودشان دارند. بقيه امكانات متعلق به ايران است و آنها نيز حق استفاده دارند به جز فرودگاه. تا چند سال پيش، هفته‌اي يك بار يك ناو به نام «خاطر» براي اعراب آذوقه و مايحتاج لازم به همراه افراد جايگزين را به جزيره حمل مي‌كرد (از امارات) كه اين ناو در اسكله ايران پهلو مي‌گرفت. آنها حق رفت و آمد در شهرك ايراني‌ها را دارند، حتي شرطه‌هايشان (نيروهاي پليس). اما ايراني‌ها حق رفتن به محدوده آنها را ندارند.
اوضاع طبيعي
ابوموسي تقريبا بيضي شكل است و مساحت آن حدود 21 كيلومتر مربع است. دور تا دور جزيره جاده‌اي كشيده شده كه بين اين جاده و ساحل (آب دريا) سنگرها و استحكامات نظامي ايران است (به جز بخش عرب‌نشين). سواحل جزيره در يك بخش (سمت شمالي) شني و در بخش ديگر (سمت جنوبي) صخره‌اي و سنگي است و بسيار زيبا.
آب سواحل به علت نبود آلودگي بسيار زلال و شفاف است. بستر تمام سواحل داراي مرجان‌هاي متنوع و گوناگون در اندازه‌هاي بسيار بزرگ است. تنوع جانوري دريايي در آب هاي جزيره، بسيار جالب است، به طوري كه كوسه، سفره ماهي، لاك‌پشت سبز دريايي، مار ماهي،‌ شاه ميگو و انواع جانوران دريايي و ماهيان رنگارنگ از نزديك مشاهده مي شود.
استفاده از اين سواحل فقط در يك قسمت براي عموم آزاد است و آن هم ساحل شهرك و اسكله است و بقيه دست نظامي‌ها است و آنها فقط حق تردد در آنجا دارند. به علت سوء استفاده و بي‌توجهي بعضي از افراد اين سواحل روز به روز خراب‌تر و آلوده‌تر مي‌شد تا جايي كه زباله در بعضي اكناف اين كناره‌ها انبوه شده بود.
عمق سواحل ابوموسي در بيشتر نقاط كم است و در بيشتر نقاط، بستر دريا شيب بسيار ملايمي دارد تا جايي كه هنگام مد، عمق آب از كنار خشكي تا 300-200 متر آن طرف‌تر تقريباً به اندازه 2 متر باقي مي‌ماند و در هنگام جزر، در بعضي جاها تمام مرجان‌ها و بستر دريا كاملا بيرون از آب قرار مي‌گيرد. به دليل همين عمق كم، مرجان‌ها صدمه‌پذيرند. محيط خشكي جزيره شبيه ديگر نواحي جنوب ايران است و در آن به جز پرندگان دريايي چند نوع پرنده كوچك مانند گنجشك وجود دارد. مار، عقرب، لاك‌پشت، چند نوع مارمولك و آگاما)نوعي سوسمار كوچك) نيز در آنجا مشاهده ميشود.
در جزيره فقط يك كوه بلند مخروطي شكل به نام كوه «طوا» وجود دارد. اين كوه از سطح جزيره 800-700 متر ارتفاع دارد.
بقيه جزيره تپه ماهور و دشت است. بعضي از برجستگي‌ها، تپه‌هاي شني بسيار زيبايي مانند تپه‌هاي كويري است كه اكثر آنها در كنار ساحل شكل گرفته‌اند. جاي جاي جزيره پر است از استحكامات نظامي.
از جزيره در روزهايي كه هوا شرجي نباشد، كوههاي رأس‌الخيمه امارات را به خوبي مي‌شود ديد و با قايق موتوري تا آنجا 3 ساعت بيشتر راه نيست.
آب و هواي جزيره در فصل گرما بسيار گرم و شرجي است اما از اواخر پاييز تا اوايل و اواسط بهار، هوا بسيار مطبوع است. به جرأت مي توان گفت در هيچ جاي جنوب ايران، دريايي به خوش رنگي و هوايي لطيف‌تر از ابوموسي نيست.